Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Αδερφή του μικρού Μπεν:»Γεννήθηκα για να μην αυτοκτονήσει η μάνα μας. Αυτή είναι η ιστορία μου!»





Η Leighanna Needham δεν είχε γεννηθεί το καλοκαίρι του 1991 όταν ο αδερφός της Μπεν χάθηκε στην Κω. Έζησε όμως την πιο πολύκροτη και σκοτεινή υπόθεση εξαφάνισης ανηλίκου στην ιστορία της Βρετανίας με τον πιο σκληρό τρόπο: από «μέσα» .

Η μυστηριώδης εξαφάνιση ήταν πρώτη είδηση στα βρετανικά media για περίπου μια δεκαετία, με εξετάσεις DNA, με χιλιάδες πληροφορίες που έβγαιναν ψεύτικες ή αφορούσαν σε άλλα παιδάκια, με την μάνα Kerry να παλεύει με τους δαίμονές της για να επιβιώσει. Τι θα γινόταν αν δεν είχε αφήσει εκείνη την ημέρα το μωρό της στους παππούδες για να το προσέχουν; Αν είχε πάρει τον Μπεν στο ξενοδοχείο της Κω όπου εργαζόταν; Αν οι παππούδες δεν είχαν πάει στο φιλικό σπίτι για φαγητό και το παιδί δεν έπαιζε σε άγνωστο περιβάλλον;Αν, αν, χιλιάδες ερωτηματικά στοίχειωναν την συνείδησή της.

Παρόλα αυτά, παρά τις διαστάσεις που πήρε το θέμα και τη μεγάλη δημοσιότητα για όλα αυτά τα χρόνια (μόλις λίγους μήνες πριν η υπόθεση έγινε ξανά πρωτοσέλιδη είδηση γιατί ήρθαν στην Κω 18 άτομα ειδικής μονάδας της South Yorkshire Police με μηχανήματα ανίσχνευσης, χωρίς ωστόσο να βρουν και πάλι κάτι), κανείς δεν είχε ποτέ μάθει τι ακριβώς συνέβαινε στο εσωτερικό της οικογένειας αυτής.


Σε αποκλειστική συνέντευξη που έδωσε η 20χρονη σήμερα Leighanna, στη Daily Mail μαθαίνουμε πληροφορίες που συγκλονίζουν. Το κορίτσι εξηγεί πως η εξαφάνιση του μικρού Μπεν –ήταν 21 μηνών όταν χάθηκε- άπλωσε μια τεράστια σκιά πάνω από τη δική της ζωή, από τις πρώτες κιόλας ώρες που ήρθε στον κόσμο.

«Στην άλλη μεγάλη περίπτωση εξαφάνισης που χτύπησε τη Βρετανία, στην απαγωγή της μικρή Μαντλίν οι γονείς της συγκέντρωσαν πολλά εκατομμύρια από προσφορές και παγκόσμια προβολή της υπόθεσής τους. Εμείς όμως παλεύαμε μόνοι. Σε αντίθεση με τους McCanns, δεν είχαμε τόσα χρήματα για να προσλάβουμε ιδιωτικούς ντετέκτιβ και επικοινωνιολόγους. Είχαμε απλώς ο ένας τον άλλο, πίστη και αποφασιστικότητα να βρούμε τον Μπεν», δηλώνει η Leighanna και εξηγεί πως «Εμείς δεν είμαστε πλούσιοι. Η μαμά μου ήταν απλά μια ανύπαντρη μητέρα. Όλοι βέβαια θέλουμε ακριβώς το ίδιο. Να βρεθούν να παιδιά. Να βρούμε τη μικρή Μαντλίν και τον Μπεν μας. Η Κέιτ Μαντίλ είπε πριν μια βδομάδα ότι πλέον έχει φτάσει στο στάδιο που μπορεί να συγχωρέσει τους απαγωγείς της Μαντλίν. Εμείς δεν θα συγχωρέσουμε ποτέ τον άνθρωπο που μας έκλεψε τον Μπεν».

Τον επόμενο μήνα η Leighanna θα βοηθήσει την μαμά της να κυκλοφορήσει ένα βιβλίο για την τραγωδία τους. Ένα βιβλίο για το πως επηρέασε τη ζωή τους η εξαφάνιση του Μπεν. Η μητέρα, Κέρι, παραδέχεται στο βιβλίο ότι βρήκε παρηγοριά στο αλκοόλ και τα ξενύχτια για να ξεχάσει τον πόνο της, με αποτέλεσμα η μικρή Leighanna να μεγαλώνει με τον παππού και τη γιαγιά.

«Ελπίζουμε ακόμα ότι θα βρούμε τον Μπεν. Αυτό το βιβλίο λειτουργεί λυτρωτικά για τη μαμά μας. Είναι η ιστορία της όπως ήθελε να την πει πέντε χρόνια μετά την εξαφάνιση του παιδιού της. Για πρώτη φορά στη ζωή της είναι επιτέλους κάπως ήρεμη. Το κεφάλαιο που μιλά για την εποχή των κλαμπ, των πάρτι και του αλκοόλ είναι η σταύρωσή της. Καταλαβαίνω τώρα ότι το αλκοόλ όσο κακό κι αν κάνει σε βοηθάει να ξεχάσεις. Εάν καθόταν σπίτι και περίμενε να χτυπήσει το τηλέφωνο θα είχε αυτοκτονήσει», αποκαλύπτει η κόρη της και δίνει ακόμη περισσότερες λεπτομέρειες: «Όταν γεννήθηκα εγώ είχε πάθει κατάθλιψη. Ένιωθε πως δεν μπορούσε να με φροντίσει. Δεν ήμουν δυστυχισμένη που ζούσα με τους παππούδες μου αλλά δεν είχα τη μαμά μου. Θυμάμαι τη μέρα που ήρθε να με πάρει, είχα 2 μήνες να τη δω, έτρεξα στην πόρτα και φώναζα “Mummy, Mummy’’, σαν να την είχα συχωρέσει! Αυτό της έδωσε δύναμη. Ένιωθε τόσες τύψεις για την εξαφάνιση του Μπεν και το διαζύγιο με τον μπαμπά μου που δεν μπορούσε να αντέξει τον εαυτό της τότε. Δύο φορές προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Ήμουν 11 ετών όταν διάβασα το γράμμα της αυτοκτονίας της. Έκανα τότε διακοπές με τον παππού και την γιαγιά που ζούσαν στην Κύπρο»…

Η Leighanna Needham θυμάται εκείνη την ημέρα πολύ καλά: «Κοιτούσα ένα άλμπουμ με οικογενειακές φωτογραφίες όταν βρήκα κρυμμένο ένα γράμμα. Διάβασα: ‘Πως θα καταφέρω να φροντίσω ένα άλλο παιδί όταν δεν κατάφερα να φροντίσω το πρώτο μου. Κάποιος μου πήρε τον Μπεν μακριά. Θα πρέπει να ανακάλυψαν πως ήμουν κακή μάνα. Κάπου πρέπει να με είχαν δει. Κάτι πρέπει να είχα κάνει’… Έβαλα τα κλάματα γιατί σε εκείνη την ηλικία ένιωσα ότι η μαμά μου δεν μπορούσε να με αγαπήσει. Δεν είχα δύναμη να βγω από το δωμάτιο. Πληγώθηκα αλλά κατάλαβα πως ένιωθε».

Η Leighanna ρώτησε τη μαμά της γιατί είχε γράψει αυτά τα πράγματα. «Μου είπε ότι βρισκόταν σε ένα πολύ πολύ σκοτεινό μέρος. Δεν ήθελε να ζει πια για να κάνει τον πόνο να σταματήσει. Μου είπε πως δεν ήταν ότι δεν με αγαπούσε ή δεν την ένοιαζε αν βρεθεί ο Μπεν αλλά απλά δεν ήθελε να πονάει άλλο. Από την ημέρα που χάθηκε ο Μπεν μου είπε πως κάθε νύχτα τον άκουγε να κλαίει. Είχε ένα υπνοδωμάτιο γεμάτο παιχνίδια για την ημέρα που θα γυρνούσε πίσω. Σηκωνόταν μες την νύχτα να τον κοιμήσει ή να τον ταϊσει αλλά το παιδί δεν ήταν εκεί. Ούρλιαζε», περιγράφει με δάκρυα η κόρη και εξηγεί πως «Την συμβούλεψαν να κάνει ένα άλλο παιδί για να βρει την ισορροπία της. Αρνιόταν. Έλεγε πως δεν μπορούσε. Την πονούσε πολύ που είχε μείνει έγκυος σε μένα. Ένιωθε να προδίδει τον Μπεν. Δεν με ήθελε. Τώρα την καταλαβαίνω. Την θαυμάζω. Είμαστε σαν φίλες πια. Υπήρξε για μένα μητέρα, πατέρας, αδερφός και αδερφή μου. Είναι τα πάντα για μένα».

Πέρασε βέβαια και η ίδια άσχημα: «Όταν ήμουν 22 μηνών με έβαλαν να παίξω σε ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ για την απαγωγή του Μπεν. Έκοψα τα μαλλιά μου και η μαμά είπε πως ήμουν ίδια με τον Μπεν. Μέχρι που το συζητήσαμε στο σπίτι όταν ήμουν πια 12 ετών νόμιζα πως όλα αυτά τα είχα δει στον ύπνο μου. Θυμάμαι να ακολουθώ έναν μεγάλο κύριο με μούσι που κρατούσε ένα κίτρινο πράγμα και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί όλος αυτός ο κόσμος με κοιτούσε έτσι. Η μαμά μου νόμισε πως αν με έβλεπαν στην τηλεόραση κάποιος θα αναγνώριζε τον Μπεν στο δρόμο γιατί μοιάζαμε πάρα πολύ. Πολλές φορές αισθάνομαι ότι έχω περάσει όλη μου τη ζωή στη σκιά του Μπεν. Παλιότερα νόμιζα ότι είχα γεννηθεί για να τον αντικαταστήσω. Η μαμά μου έλεγε πως ήμουν η αιτία που ζούσε. Ένιωθα μεγάλο βάρος στις πλάτες μου. Την έπιανε πανικός όποτε έβγαινα από το σπίτι. Σκεφτόμουν τί θα γινόταν αν μεγάλωνα κι έκανα δική μου οικογένεια. Ήμουν σίγουρη ότι θα πέθαινε. Ζούσα σε μια γυάλα όλη μου τη ζωή. Δεν με άφηναν να κάνω τίποτα σαν παιδάκι και φυσικά ποτέ δεν έμενα σε σπίτια των φίλων μας. Δεν με άφηναν να βγω έξω τα βράδια όταν μεγάλωσε».
Σήμερα η Leighanna ζει και εργάζεται κοντά στο σπίτι της μητέρας της την οποία αισθάνεται έντονα την ανάγκη να προστατεύσει. Περιμένει το τηλεφώνημα που θα της πουν ότι ο αδερφός της είναι ζωντανός. Θέλει να πιστέψει στο σενάριο ότι τον απήγαγαν αθίγγανοι και τον πούλησαν σε μια οικογένεια που δεν είχε παιδιά και μια μέρα θα βρει τυχαία ίσως στο διαδίκτυο την αληθινή του οικογένεια.

Το βιβλίο της 41χρονης σήμερα Kerry Needham θα κυκλοφορήσει στις 9 Μαϊου. Δεν τυπώθηκε νωρίτερα γιατί 15 χρόνια τώρα οι εκδότες το απέρριπταν. Επειδή δεν είχε καλό τέλος.



Δημοσιεύτηκε: Daily Mail

Επιμέλεια: Κατερίνα Ιωακείμ

kool news

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σας ευχαριστούμε για τα σχόλια σας. Θα παραμένουν αναρτημένα, εφ' όσον είναι κόσμια.